پیشگو

آفتاب از روبرو می تابید و من با قامتی رعنا به سوی مقصد می رفتم . غرور و زیبایی چیزهایی بود که من به آن افتخار می کردم .پیرزن زشت و کثیفی در پیاده رو نشسته بود و نان می خورد . هنگامی که از او گذشتم با صدایی نچندان واضح به من گفت هی احمق زشت کمک نمی خوای ! من که غرق در آرزوها و اهداف خود بودم کمتر توجهی به اطراف می کردم ولی آن پیرزن با صدایی بلندتر فریاد زد تو احمق ترین کسی هستی که تا حالا دیده ام , دراز بد قواره ! برگشتم نیم نگاهی به او انداختم چقدر برایم آشنا بود . عینک دودی را از چشمانم برداشتم تا بتوانم او را دقیق تر ببینم . صورتی کثیف و لباس های پاره چیزهایی بود که می دیدم . روبروی او با غرور و خشم نشستم و گفتم پیرزن زشت آن حرف ها را با که بودی ؟ به چشمانم زل زد و گفت مرا نمی شناسی ؟ پس از کمی تامل در صورت پر چین و چروک او , ناگهان شوکه شدم و از جا پریدم . او معلم مهربان دوران مدرسه ام بود . “خانم معلم شما اینجا چه می کنید ؟ ” لبخندی زد و گفت اینجا و آنجا ندارد , دوست دارم آدم ها را نگاه کنم و این بهترین راهی است که می شود این سیرک سیار را دید . یکی می دود ؛ یکی آهسته راه می رود ,  اما هر کسی به سمتی  می رود .
پسرک تو از همان دوران مدرسه نیز مغرور و بلند پرواز بودی . پیرزن سوالی غیر منتظره از من پرسید :”هنوز تصمیم نگرفتی ؛ به او بگویی دوستش داری ؟ ” با تعجب و پس از چند لحظه گفتم “نه ؛ آخر دلم نمی آید زندگیش را بهم بریزم . من هنوز کامل نیستم . ” او با خنده ای کنایه آمیز گفت . ای روزگار . پس این همه غرور برای چیست ؟” دیدی گفتم تو احمق ترین آدمی هستی که دیده ام . با غرور راهت را  می روی بعد می گویی من هنوز کامل نیستم مگر کمال به انتهای خط رسیدن است ؟ برو به او بگو ؛ شاید اینجوری راحت تر بتوانی بروی !