اعتیاد

شب ها رویای تاریکی من است .در اعماق وجودم قبرستان یادگاری های دوران پاکی ام است .
مبهم می گویم تا کسی نداند من چه هستم .
 تا کسی از وجودم با خبر نشود .
 تنها روز را به شب می رسانم تا در خلوت دیگران خودم را پر از هیاهو  کنم از چیزی که نمی دانم چگونه از آن خلاص شوم .
 سال هاست که معتاد بودنش هستم بی آنکه بدانم با هر بار بودنش مرا چند قدم به دره فنا نزدیک تر می کند
 پیر شده ام نه از سن و سال بلکه از بودنش . خسته شده ام .
برایم لذتی دارد که وجودم را برای مدتی تسکین می دهد جوری که دیگر حتی به خدا هم فکر نمی کنم .
کاش چیزی بود که جایگزینش می کردم اما همه را تقصیر خدا می اندازم .
خدایی که فقط در شکست هایم بنده اش هستم و در شادی ها او بنده ام .
 آه این چه بودنی است که وجودم را تاریک می کند اما …
من این تاریکی را دوست دارم .