سکوت ماه پری

 

بعضی وقت ها که از حرف دیگران می رنجم به گوشه ای از اتاق می روم و زانوانم را در آغوش می گیرم و صورتم را بر روی پاهایم می گذارم و سعی می کنم با گردنی کج به نور آفتابی که از پنجره اتاقم بر من می تابد نگاه کنم . صورتم گرم می شود اما دلم نه . پاهایم سرد و موهای بدنم همگی ایستاده مرا نگاه می کنند . ذرات وجودم میل به رفتن دارند اما دلم رضایت نمی دهد . به خود جرات رفتن نمی دهم . بروم که فرار کنم ؟ بروم که نباشم و نبینم ؟ من که سالهاست ندیدم . سالهاست که فقط زندگی ام مملو از حرف های کج و راست مردم است . ترحم بیش از اندازه آنها مرا مانند طفل پرنده ای کرده که حتی نمی تواند خودش به تنهایی غذا بخورد چه برسد به  پرواز کردن در قفسش . روزها برایم می گذرد و من منتظر این لحظه ام که بنشینم در کنج اتاقم و نور گرم او بر من بتابد . دلم می خواهد  فریاد بزنم که من سالمم مرا درک کنید اما آنها نمی شنوند .از کودکی  وقتی پدرم با کمربند مرا تهدید به زدن می کرد و یا  مرا کتک می زد  به طرف بالکنی  خانه  فرار می کردم و روی زمین  به پهلو دراز می کشیدم, در حالی که صورتم روی زمین بود به آسمان نگاه می کردم و اشک می ریختم و نفرین می کردم . دل کوچکم فقط می خواست که پدرم مرا دوست داشته باشد یک بار به من بگوید که دوستم دارد . 21 سال گذشت از آن روزهای کودکی و من در حسرت  شنیدن یکبار دوستت دارم مانده ام  . آخر هفته که می شد می رفتم امام زاده  نذر می کردم که مهر من به دل پدرم بیافتد و  در این هفته او مرا نزند و یا به فحش نکشد . سرم داد نزد و مرا تحقیر نکند . من در زندگی ام دوستی نداشتم که با او صحبت کنم  چون نمی توانستم با کسی درد و دل کنم و تنها کاری که بلد بودم  شکلک در آوردن بود که کسی حوصله گوش دادن و فهمیدن این اداها را نداشت .وقتی کودک بودم پدر و مادرم  مرا جایی نمی بردند چون مایه شرمساری آنها بودم هیچگاه دلشان نمی خواست که دیگران بدانند که فرزند لالی دارند .مهمانی که می رفتند مرا در خانه حبس می کردند در گوشه ای می نشستم و با خودم حرف می زدم . می خندیدم . سر خودم داد می زدم . نفرین می کردم . وجود من از خشم و نفرین پر شده بود . یک روز که در خانه منتظر بازگشت پدر و مادر از مهمانی بودم خاله ام آمد , سیاه پوشیده بود , گریه می کرد مرا با خود به بیمارستان برد . پدرم مرا خواسته بود من به کمک یکی از پرستارها به داخل بخش رفتم . در کنار تخت او نشستم . هق هق کنان با نگاهم به او گفتم دوستت دارم . دستش را بر سرم کشید و گفت ماه پری نفرین هایت برآورده شد . اکنون تو تنهایی .

نظر بدهید :

http://shabnevesht.wordpress.com/2008/09/12/sokoot-mahpari/