از اوج اسمانها یک شب مرا صدا کن

با یک نفس دلم را از این قفس رها کن …

رها باید بود …

اینبار هم مثل همیشه فوق العاده تاثیرگذار و احساس زیبای پرواز کردن به آسمان زیبا ، واقعا نمی دانم که چی باید بنویسم که بتوونه شب نوشت های شما را تقدیر کنه، اما این دو بیت از خودم تقدیم به شما :

این سلام عرض کمی داشت
سفره دلم جان کلامی داشت

آسمان بود، شوق پریدن، اما ماندم
که پریدنم ز زندان راهی بسیار داشت

موفق باشید