شب نوشت های من

بوی عیدی 
بوی یاس  وسط کتاب قرآن
بوی انار سرخ
توی سفره
ماهی اسیر تنگ بلور
با این ها  زمستون رو ترک می کنم
دلم می خواد تو هم با من بودی
با هم از این عیدی و سفره و ماهی اسیر
لذت می بردیم
خستگیمون رو در می کردیم
عطر خوب شب جمعه
آجیل و شیرینی
کام تلخ سال پیش
هر چه بود  گذشت
گذشت…

پیشگو

آفتاب از روبرو می تابید و من با قامتی بلند به طرف مقصدم می رفتم . غرور و زیبایی چیزهایی بود که من به آن افتخار می کردم .پیرزن زشت و کثیفی در پیاده رو نشسته بود و گدایی می کرد . با صدایی نچندان واضح به من گفت هی احمق زشت کمک نمی خوای ! من که غرق در آرزوها و اهدافم بودم کمتر توجهی به اطراف می کردم ولی آن پیرزن با صدایی بلندتر فریاد زد تو احمق ترین کسی هستی که تا حالا دیده ام , دراز بد قواره ! برگشتم نیم نگاهی به او انداختم چقدر برایم آشنا بود . عینک دودی ام را برداشتم تا بتوانم او را واضح تر ببینم . موهایی بلند , صورتی کثیف و لباس هایی پاره چیزهایی بود که می دیدم . روبروی او با غرور و خشم نشستم و گفتم پیرزن زشت آن حرف ها را با که بودی ؟ به چشمانم زل زد و گفت مرا نمی شناسی ؟ ناگهان شوکه شدم و از جایم پریدم . او معلم مهربان دوران دبستانم بود . گفتم خانم معلم شما اینجا چه می کنید ؟ لبخندی زد گفت اینجا و آنجا نداره دوست دارم آدم ها را نگاه کنم و این تنها راهی است که می شه این سیرک بامزه را دید . یکی می دوه ؛ یکی آهسته راه می ره اما هر کسی جوری می ره . گفتم مرا پس از این همه سال چطور شناختی ؟ گفت پسرکم تو از همان موقع ها مغرور و بلند پرواز بودی . پیرزن سوالی غیر منتظره از من پرسید : هنوز تصمیم نگرفتی ؛ بهش بگی دوستش داری ؟ با تعجب و پس چند لحظه گفتم نه ؛ آخه دلم نمی یاد زندگیش رو بهم بریزم . من هنوز کامل نیستم . او با خنده ای کنایه آمیز گفت . ای روزگار . پس این همه غرور برای چی است ؟ دیدی گفتم تو احمق ترین آدمی هستی که دیدم . تو داری راهت را می روی بعد می گویی من هنوز کامل نیستم مگه کمال به انتهای خط رسیدنه ؟ . پسرکم برو بهش بگو ؛ شاید اینجوری راحت تر بتونی بری .

شب ها رویای تاریکی من است .در اعماق وجودم قبرستان یادگاری های دوران پاکی ام است .
مبهم می گویم تا کسی نداند من چه هستم .
 تا کسی از وجودم با خبر نشود .
 تنها روز را به شب می رسانم تا در خلوت دیگران خودم را پر از هیاهو  کنم از چیزی که نمی دانم چگونه از آن خلاص شوم .
 سال هاست که معتاد بودنش هستم بی آنکه بدانم با هر بار بودنش مرا چند قدم به دره فنا نزدیک تر می کند
 پیر شده ام نه از سن و سال بلکه از بودنش . خسته شده ام .
برایم لذتی دارد که وجودم را برای مدتی تسکین می دهد جوری که دیگر حتی به خدا هم فکر نمی کنم .
کاش چیزی بود که جایگزینش می کردم اما همه را تقصیر خدا می اندازم .
خدایی که فقط در شکست هایم بنده اش هستم و در شادی ها او بنده ام .
 آه این چه بودنی است که وجودم را تاریک می کند اما …
من این تاریکی را دوست دارم .

شب بود و تماس های مکرر از سوی خانواده که می خواستند به پیش آن ها بروم و جواب من یک چیز بود  نه نمی توانم کار دارم  غافل از آنکه با خانواده بودن مهمترین کار هر کسی است . ساعتی گذشت و ناگاه از درون خالی شدم و احساس نگرانی شدیدی  کردم . بی آنکه چیزی به کسی بگویم خانه را ترک کردم و به پیش خانواده ام رفتم .مادر که برای چندمین بار به زیارت خانه خدا رفته بود و پدر چنان در تب بیماری می سوخت که دیگر توانی برای ساختن نداشت . وقتی رسیدم با صورت های غمگین آنها روبرو شدم  اما  در چشمان آنها  برق امیدی از آمدن من  به چشم می خورد . به اتاق پدر رفتم و او را بیمار و پژمرده یافتم  . بر بالینش نشستم و بازهم با آن روحیه ی شکست ناپذیرش با لبخندی پدرانه به من گفت  بازهم با اتوبوس آمدی و می خواست بخندد که توانی نداشت و به سرفه افتاد . او در اتاق تنها بود چرا که کسی دل ماندن در کنارش را نداشت همه در بیرون از اتاق مشغول گریه و زاری بودن گویا می خواستن جشن مردنش را زودتر آغاز کنند و به پیشواز بروند .از اتاق  بیرون  آمدم  و به آنها هشدار دادم که اگر صدایی به داخل بیاید مطمئن باشید که شما را از خانه بیرون می کنم . پدر که صدایم را شنیده بود پس از بازگشت من  با صدایی گرفته گفت : چیه دارن گریه می کنن ؟!  گفنم زیاد مهم نیست . غم پدر از آن نبود که چندی دیگر خواهد مرد  از آن بود که چرا زنش به زیارت خانه خدا رفته و او باید اینگونه در بستر بیماری جان دهد . کمی با او صحبت کردم و از دنیا گفتم  اما فکرش در این دنیا نبود که بخواهد بیشتر از آن بداند . به زور 2 قرص زیر زبانی به او خوراندم و در کنارش  دراز کشیدم . پس از چندی  زیر لب چیزی زمزمه می کرد  . کمی که دقیق شدم  شنیدم که می گفت : اشهد ان … . در این لحظه تمام دنیا بر من  فرود آمد دیگر این دوش های من توان تحمل این سنگینی را نداشت اما چه می شد کرد از اتاق بیرون آمدم و یک راست رفتم وضو گرفتم و در حیاط , روبروی خدا سجده کردم و نماز خواندم ,  تنها جایی که می شد راحت گریه کرد و عاجزاته از او خواست .آنچه لازم بود گفتم و از او قول گرفتم که اگر پدرم طوریش نشود من هم قسم می خورم که تا جان دارم برای او زندگی کنم , از او خواستم که به من آرامش دهد و توان تحمل این بار سنگین ,
دوباره به پیش پدر بازگشتم , آرام خوابیده بود در کنارش دراز کشیدم  صدای نفس هایش را می شد شمرد نفس هایی که  وقتی کم رنگ می شدند با نگرانی به او نگاه می کردم و دعا می کردم بتواند با بیماری  مبارزه کند . شب فرا رسید  آرام دستم را بر روی قلبم گذاشتم و چشمانم را بستم . خودم هم نمی دانستم که چه کار می کنم اما هر چه بود می خواستم تمام انرژی بدنم را به او بدهم و بیماری را از او دور کنم . شب خواب های پریشانی می دید  و هر چند دقیقه از من ساعت می پرسید و من هم تا صبح کنارش بودم و سعی می کردم به او انرژی بدهم .

اکنون سه روز از این ماجرا می گذرد و حالش بسیار خوب است. خدای من به قولش عمل کرد اما من …